*-*-* i'm close 2 U*-*-*

ในค่ำคืนอันหนาวเหน็บของเหมันตฤดู 

 

ในช่วงนี้ชีวิตเหมือนติดอยู่กับคำว่า "สอบสภา" ไม่ว่าไป ณ แห่งหน ตำบลใด ในเศษเสี้ยวความคิดมักคำนึงถึงเรื่องนี้อยู่ร่ำไป

 

แต่หาใช่คิดแล้ว กังวลแล้วจะหยิบจับหนังสือมาอ่านให้ดีอย่างคนอื่นเขาทำ

กลับหลีกลี้หนีหาย ทำตัวราวกับนางเอกหนังอินเดียโดยมีเจ้าความจริงเป็นพระเอกกำลังวิ่งไล่มาอย่างกระชั้นชิด

 

 

นอนเล่นบ้าง ดูวิดีโอของคนโน้น คนนี้บ้าง

 

ทำตัวประมาทสิ้นดี

 

 

อากาศเริ่มหนาวขึ้นเล็กน้อย จนต้องกระชับผ้าห่มให้ชิดกาย

มีเพียงศีรษะที่กลวงโบ๋ กัยมือป้อม ๆ ที่โผล่พ้นผ้าห่มผืนหนา....ใจนึกขำตัวเองที่หนาวขนาดนี้ก็ไม่ยอมลุกไปปิดประตูระเบียงเพื่อปิดกั้นไอหนาวจากภายนอกแม้เพียงนิด

 

 

ใจลึก ๆ คงนึกอยากท้าทายดูสิ ว่าหนาวสุดท้ายของการเป็นเด็กเชิงดอยนี้ เราจะทนได้สักกีน้ำกันนะ?

 

 

พูดไปก็ใจหาย ...ใกล้เวลาจากเต็มที

 

แต่หาได้มีใครนึกเศร้าเรื่องนี้กันไม่?

 

ก็เพราะคำว่าสอบสภา ความรู้สึกกังวล ต่าง ๆมากมายประดังประเดจนไม่เหลือบรรยากาศแสนอาลัย

 

หลังสอบเสร็จอาจจะค่อยเริ่มรุ้สึกตัวกันก็ได้....กระมัง

 

เฮ้อ....