*-*-* i'm close 2 U*-*-*

ทุกวันนี้มีคำพูดของใครหลายคนที่เราไประบายให้ฟัง

มีแค่คำว่า

 

"แกก็ยังเป็นลูกของเค้าไม่ใช่เหรอ? เรียกร้องบ้างก็ด้นิ่"

 

แต่พอเจอหน้า พูดคุยก็ไม่กล้า

ได้แต่ทนทรมานกับการที่รู้สึกเหมือนเราไม่มีตัวตน

เราไม่เคยเรียกร้องจากพ่อ

ตั้งแต่แม่จากไป เราก็พยายามทนเพื่อพ่อ

พ่อแต่งงานใหม่ เพื่อความสุขของพ่อเราก็ยอม

แม้มันจะหลังจากที่แม่จากไปแค่หนึ่งปี.......มันเร็วจนน่าตกใจ

พ่อขายรถแม่เพื่อไปขอเขา

เราก็ยอม

พ่อเอาเงินเก็บเราไปจ่ายค่ารถแจ๊ซที่ซื้อให้เขา.

เราก็ยอม

พ่อไม่โทรมาหาเรา ค่าใช่จ่ายที่มากขึ้นแต่ค่าขนมเราเท่าเดิม

เราก็ยอม

คน ๆนั้นตั้งท้อง แต่พ่อไม่บอกเราสักคำทั้ง ๆที่เราโทรไปคุยกับพ่อทุกวัน

เราเจ็บจนหายใจไม่ออก แต่เราก็พยายามยอมเข้าใจ

เราพยายามอดข้าวใช้จ่ายน้อย ๆ เพื่อช่วยพ่อประหยัดเงิน

แต่บางทีมันก็ไม่ไหวจริง ๆเพราะคณะเภสัชเป็นคณะที่สังคมสูง จำเป็นต้องจ่ายเพราะว่าเป็นเงินรุ่นที่ต้องจ่ายทุกคน

ค่าหนังสือ ค่าชีทที่ซีมาอ่าน

มันทนไม่ไหวเลยโทรไปขอ

แล้วโดนด่ากลับมา พูดว่า "พ่อหาเงินได้เก่งเนาะ"

เราก็ยอมโดนด่า โดยหลังจากวางสายน้ำตาไหลเพราะไม่เข้าใจว่าพอ่น่าจะเข้าใจเรามากที่สุดสิ

เราไปก่อเรื่องไว้ เปนอุบัติเหตุที่ไม่ได้อยากจะทำแต่เราก็พยายามเก็บเงินจ่ายแต่ไม่พอดข้าวเกือบอาทิตย์ก็ไม่พอจ่าย

มือสั่นประทังชีวิตด้วยนมกล่องกับกล้วย แต่อดทนว่าอีกไม่นาน

อย่าโทรไปเพราะเดี๋ยวพ่อมีตังค์ไม่พอที่จะได้กินของดี ๆ

เรามันยังเด็ก ยังอดได้ พ่อแก่แล้ว แถมมีหนี้ที่เกิดจากการที่พ่อไปสร้างบ้านให้ปู่ ซื้อรถให้ภรรยาใหม่

แถมตอนนี้พ่อมีลูกที่ยังอายุไม่ถึงขวบดี

เราต้องอดทน

เราต้องอดทน

เราต้องอดทน

แต่ทนไม่ไหวเลยโทรไป

แล้วก็โดนต่อว่ากลับมา

เราพยายามไม่ใช้เงินพ่อเยอะ

พยายามแทบตาย

แต่สุดท้ายพ่อใช้เงินอย่างง่ายดายกับภรรยาและลูกคนใหม่

เรานั่งอยู่หัวโด่ในบ้าน กลับแตงตัวมองหน้ากัน

อุ่มไอ้ตัวเล็กไป โดยไม่สนใจว่าเรานั่งอยู่

จนเราทนไม่ไหวเลยออกปากถามว่าจะไปไหน

พ่อหันมาตอบว่า "พาไอ้ตัวเล็กไปเที่ยว"

 

ไอ้ตัวเล็ก......แล้วไอ้ตัวโตตรงนี้ล่ะ?

 

 

ยังเห็นว่ามีกันอยู่ตรงนี้ไหม?

 

ตรงนี้จะตายก็ดี ช่างมัน ตายไปเลย แต่ไอ้ตัวเล็กต้องไม่เป็นไรใช่ไหม?

 

หรือพ่อเห็นว่าหนูไม่ว่ายังไงก็อยู่ได้

เพราะไม่เคยเรียกร้อง

ไม่เคยตะโกนออกไปว่าต้องการ 

มีเพียงเสียงเรียกร้องในหัวใจ ผ่านทางสายตาที่พ่อไม่เคยจะมอง

หนูรัก และอยากให้พ่อสบาย

 

แม้พ่อจะไม่สนใจหนูเลย

 

พ่อรู้ไหมว่าลูกพ่อคนนี้เคยฆ่าตัวตาย

 

เคยเป้นโรคซึมเศร้า กรีดแขนตัวเองเพื่ออยากจะรู้ว่าความตายเป้นไง แต่น่าเสียดายที่มีดไม่คม

ลูกพ่อเคยคิดว่า "ถ้าตายไปใครจะร้องไห้ให้ฉันบ้าง"

 

แล้วคำตอบที่ตอบให้ตัวเองคือ

 

 

 

.......ไม่มี..........

 

 

หนูเข้าใจแล้วว่าทำไมหนูถึงไม่ค่อยเชื่อว่าความรักแท้จะมีจริง จะเกิดขึ้นกับตัวเอง

 

เพราะแค่ความรักที่พ่อมีให้หนู  หนูยังไม่สามารถเชื่อได้สนิทใจเลยว่ามี

 

 

 

 

 

หนูร้องไห้ทุกคืน หนูไม่ไว้ใจใครเลย หน฿ไม่กล้าที่จะรักใคร

 

 หนูไม่อยากโทษพ่อ

 

หนูไม่โทษพ่อ

 

หนูโทษตัวเองที่ไม่เคยเรียกร้อง

 

จนวินาทีสุดท้าย หนูเป็นคนผิดเอง

 

 

 

 

 

 

หนูขอโทษที่เกิดมา